iz. ar. Asıl manası cânib ve cihet ise de, lisânımızda yalnız tazîm tabîri olarak hazret gibi Fârisî veya Türkî kâidesi üzere muzâf kullanılır: Cenâb-ı Hakk, Cenâb-ı Risâlet-meâb, Cenâb-ı Hilâfet-penâhî, sefîr cenâbları. [zâtınız yerine cenâbınız istiʻmâli fesâhate münâfidir.]

اَلْجَنَابُ [el-cenâb] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) فِنَاءٌ [finâ’] ma’nâsınadır ki sarâyın ve hânenin çevresi ve avlusu ve binâdan hâlî olan yeri ve şehr ve kal’anın yöresinden 'ibârettir; yukâlu: رَحْبٌ الْجَنَابِ أَيِ الْفِنَاءِ Ve rahl ve menzil ma’nâsınadır. Ve semt ve nâhiye ma’nâsınadır. Ve bir dağın ismidir. Ve a’lâm-ı ricâlden Muhammed b. 'Alî b. 'İmrân el-Cenâbî, muhaddistir. Ve Ebû Cenâb et-Temîmî ve Ebû Cenâb el-kassâb ve Ebû Cenâb b. Ebî hayye ve Cenâb b. el-hashâs ve Cenâb b. Nistâs ve Cenâb b. Mersed ve Cenâb b. İbrâhîm muhaddislerdir. Ve Cenâb b. Mes’ûd ve Cenâb b. ‘Amr şu’arâdandır. Ve جَنَابٌ [Cenâb] Bir mevzi’ adıdır.

s. 1. A side, a lateral portion or region. Hence, 2. A place. 3. The presence of a personage of consequence. Hence, 4. The majesty excellency, honor, worship of such a personage; whence, his own self when addressed or alluded to; used with the third person plural possessive, when placed after, and without the pronoun, when placed before the name or title; as elçi-bey cenâbları and cenâb-ı fetvâ-penâhî.

اَلْجَنَابُ [el-cenâb] (feth-i cîm’le) Ev önünde olan mekân, finâ-i dâr ma’nâsına. Ve mahalleye karîb olan yere dahi derler; cem’i اَلْأَجْنِبَةُ [el-ecnibet] gelir hemzenin fethi ve nûn’un kesriyle; yukâlu: أَخْصَبَ جَنَابُ الْقَوْمِ وَفُلَانٌ خَصِيبُ الْجَنَابِ وَجَدِيبُ الْجَنَابِ Ya’nî “Filân kavmin tarafı ucuzluk, filânın kıtlık” derler ki خَصِيبٌ [hasîb] hâ-i mu’ceme ve sâd-ı mühmele ile ucuzluğa ve جَدِيبٌ [cedîb] cîm’le ve dâl-ı mühmele ile kıtlığa delâlet eder.