(a. s. celâl’den.) : 1) büyük, ulu. (bkz. : celi), [vezir veya müşürlere ve onların dâirelerine hitaben yazılırdı. Bu rütbeden aşağı olanlara da : "behiyye", “aliyye” şeklinde hitâbolunurdu]. 2) [birincisi] erkek, [ikincisi] kadın adı. 3) g. s. bir yazı sitili.

sıf. ar. s: celîle. cm. ecille. [جلال celâl’den sıfm.] Büyük, âlî, kadri büyük ve mertebesi yüksek: Rabb-i Celîl; Dâhiliye Nezâret-i Celîlesi, Aydın Vilâyet-i Celîlesi. [inşâda vezîr ve müşîr rütbesinde bulunanlara mahsus olup, mesela nâzırı veya valisi bu rütbeden dûn rütbede bulunan nezâret ve vilâyete nezâret-i celîle ve vilâyet-i celîle denilmeyip behiyye veya aliyye denilir.] ≡ cm. rütbe-i ûlâ sınıf-ı ûlâ ve onun fevkinde rütbeyi hâiz zevât: ecille-i ricâl-i Devlet-i Aliyye.

a. (fem. جلیلە) 1. Great, large, huge. 2. Great in rank, importance, or estimation; glorious, illustrious, important. 3. Rough, rude, gross. 4. Old, of imposing aspect.

اَلْجَلِيلُ [el-celîl] (cîm’in fethi ve lâm’ın kesri ve meddiyle) Emr-i 'azîm. Ve جَلِيلٌ [celîl] ثُمَامٌ [sumâm] dedikleri za’îf ota dahi derler ki onunla evlerin yarıkların sedd ederler.