اَلْبِلْيُ [el-bily] ve اَلْبِلْوُ [el-bilv] (bâ’ların kesriyle) Eski nesneye denir. Bu münâsebetle بِلْيُ الْأَسْفَارِ [bilyu’l-esfâr] ve بِلْوُ الْأَسْفَارِ [bilvu’l-esfâr] şol adama ıtlâk olunur ki onu mihen ü meşâkk-ı esfâr ve tecârib-i dehr-i devvâr yepritip fersûde kılmış ola; yukâlu: فُلَانٌ بِلْيُ أَسْفَارٍ وَبِلْوُهَا أَيْ بَلَاهُ الْهَمُّ وَالسَّفَرُ وَالتَّجَارِبُ Ve dâ’imâ şerr ve şûr ile uğraşmakla şerr işlerde kavî ve tüvânâ kimseye بِلْيُ الشَّرِّ [bilyu’ş-şerr] ve بِلْوُ الشَّرِّ [bilvu’ş-şerr] ıtlâk olunur; yukâlu: هُوَ بِلْيُ شَرٍّ وَبِلْوُهُ أَيْ قَوِيٌّ عَلَيْهِ مُبْتَلًى بِهِ Ve devâbb ve mevâşî kısmını gereği gibi ri’âyet ve tîmârında mukîm olana بِلْيُ الْمَالِ [bilyu’l-mâl] ve بِلْوُ الْمَالِ [bilvu’l-mâl] ıtlâk olunur; cem’i أَبْلَاءٌ [eblâ’] gelir; yukâlu: هُوَ بِلْيٌ وَبِلْوٌ مِنْ أَبْلَاءِ الْمَالِ أَيْ قَيِّمٌ عَلَيْهِ