(a. i.) : 1) zahir, aşikâr, meydanda, (bkz. : bevâh, hüveydâ). 2) belâya uğrama, kederlenme.

(a. i.) : 1) ateşin sönmesi. 2) hiddet ve kızgınlığın geçmesi.

(a. i.) : 1) düşünme; haberli olma. 2) lanet etme, söğme, beddua etme, ilenme. 3) çiftleşme [kadın ve erkek].

اَلْبَوْهُ [el-bevh] ve اَلْبَيْهُ [el-beyh] (bâ’ların fethiyle ki vâvî ve yâ’îdir) Bir nesneye âgâh ve mütenebbih olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَاهَ بِالشَّيْءِ يَبُوهُ وَيَبَاهُ بَوْهًا وَبَيْهًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَالرَّابِعِ إِذَا تَنَبَّهَ لَهُ Ve بَوْهٌ [bevh] La’n ve nefrîn ma’nâsınadır; yukâlu: عَلَى إِبْلِيسَ بَوْهُ اللهِ أَيْ لَعْنُهُ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَاهَ امْرَأَةً إِذَا جَامَعَهَا Ve fehm ve idrâk eylemek ma’nâsınadır; tekûlu: مَا بُهْتُ لَهُ بِضَمِّ الْبَاءِ وَكَسْرِهَا يَعْنِي مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَالثَّانِي أَيْ مَا فَطِنْتُ لَهُ

اَلْبَوْحُ [el-bevh] (bâ’nın fethi ve vâv’ın sükûnuyla) Sırrı âşikâre etmek; yukâlu: بَاحَ سِرَّهُ إِذَا أَظْهَرَهُ