(a. i.) : 1) yalan, iftira, (bkz. : bühtan). 2) şaşma.

اَلْبَجَلُ [el-becel] (fethateynle) Bühtân ma’nâsınadır; 'alâ-kavlin bâ’nın zammıyla bühtân-ı 'azîme denir. Ve ‘aceb ve ta’accüb ma’nâsınadır. Ve Lokmân b. ‘Âd’ın işbu: “خُذِي مِنِّي أَخِي ذَا الْبَجَلِ” kavlinde يَرْضَى بِخَسِيسِ الْأُمُورِ ma’nâsınadır. Tafsîli budur ki birâderlerinden birisi bir hatuna hitbe eylemekle Lokmân o hatuna birâder-i merkûmunu zemm ve kadh zımnında kelâm-ı mezburu îrâd eylemiştir. Bunda vâki’ بَجَلٌ kelimesi vech-i âtî üzere haseb ve kifâye ma’nâsından me’hûz olmakla birâderim mezbûr be-gâyet dûn-himmet ve mütenezzil kimse olmakla me’âlî-i umûra sarf-ı zihn eylemeyip rezâlet-i tab’ı hasebiyle dâ’imâ umûr-ı hasîseye ragbet ve irtikâb edip bu bana kifâyet eder diye kasr-ı bâ’-ı himmet eder demektir.

بَجَلْ [becel] (fethateynle ve âhirinde lâm’ın sükûnuyla) حَسْبُ [hasbu] ma’nâsınadır. Ahfeş eyitti: بَجَلْ [becel]in âhiri sâkindir ebedâ,بَجَلْكَ derler, nitekim قَطْكَ derler; bu kadar var ki بَجَلْنِي demezler قَطْنِي dedikleri gibi belki بَجَلِي ve بَجْلِي derler evvelde cîm’in fethi ve sânîde sükûnuyla.