(a. i.) : öz, hâlis, saf. Sahbâ-yi baht : hâlis şarap.

ifa. Tâlih, kısmet, ikbâl: bahtı var imiş; bahtı yoktur; بخت سياه baht-ı siyah = kara tâli’; بد بخت bed-baht = tâlihsiz; نيك بخت nîk-baht = tâlihi yâver; بخت بيدار baht-ı bîdâr = uyanık yani yâver-i tâlih; بخت خواب آلود baht-ı hâb-âlûd = uyumuş yani nâ-müsâ’id tâli’.

اَلْبَخْتُ [el-baht] (bâ’nın fethi ve hâ-yı mu’cemenin sükûnuyla) جَدٌّ [cedd] ve حَظٌّ [hazz] ma’nâsınadır ki ikbâlden ve muvâfık-ı tâli’den 'ibârettir. Ve bu Fârisîden mu’arrebdir, ya’nî fi’l-asl Fârisî olup 'Arab dahi tekellüm eylemişlerdir; yukâlu: لَهُ بَخْتٌ قَوِيٌّ أَيْ جَدٌّ Ve بَخْتٌ [baht] Masdar olur, vurmak ma’nâsına; yukâlu: بَخَتَهُ بَخْتًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا ضَرَبَهُ

اَلْبَحْتُ [el-baht] (bâ’nın fethi ve hâ-i mühmelenin sükûnuyla) Hâlis ma’nâsınadır; yukâlu: شَرَابٌ بَحْتٌ أَيْ غَيْرُ مَمْزُوجٍ وَخُبْزٌ بَحْتٌ أَيْ لَيْسَ مَعَهُ غَيْرُهُ وَعَرَبِيٌّ بَحْتٌ أَيْ مَحْضٌ Ve geri bunculayın dersen mü’ennesi ve tesniyesi ve cem’i dahi murâd oldukta ve eger dilersen te’nîsinde عَرَبِيَّةٌ بَحْتَةٌ dersin ve mahalline göre tesniye ve cem’ dahi edersin. Ve bir nesne hâlis olmak ma’nâsına da gelir; yukâlu: بَحُتَ الشَّيْءُ مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ أَيْ صَارَ بَحْتًا

اَلْبَخْتُ [el-baht] (bâ’nın fethi ve hâ-i mu’cemenin sükûnuyla) Gınâ. Ve bu Fârisîden mu’arrebdir.