اَلْبَخَرُ [el-bahar] (fethateynle) Ağızda ve sâ’ir nesnede olan bed ve müntin râyihaya denir. Şârihin beyânına göre ağız kokusunda meşhûrdur ve bu ma’nâda masdar olur, ağız ve sâ’ir nesne bed kokmak ma’nâsına; yukâlu: بَخِرَ الْفَمُ مَثَلاً بَخَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا أَنْتَنَتْ رِيحُهُ Ve onunla sâhibi dahi muttasıf olur. Ve بَخَرٌ [bahar] 'illettendir, esbâbı kütüb-i tıbbiyyede mebsûtadır. Ve mutlakâ râyiha-i münteşireye بَخَرٌ [bahar] ıtlâk olunur.

اَلْبَحَرُ [el-behar] (fethateynle) Bir nesneden havf edip mütehayyir olmak. Ve بَحَرٌ [behar] Ziyâde susamağa dahi derler bir haysiyyetle ki suyu içip kanmaya; yukâlu: بَحِرَ الرَّجُلُ بَحَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا تَحَيَّرَ مِنَ الْفَزَعِ وَيُقَالُ بَحِرَ أَيْضًا إِذَا اشْتَدَّ عَطَشُهُ فَلَمْ يَرْوَ مِنَ الْمَاءِ Ve بَحَرٌ [behar] Kezâlik bir maraza derler ki deveye 'ârız olur; yukâlu: بَحِرَتِ الْإِبِلُ

اَلْبَخَرُ [el-behar] Ağız kokmaktır; yukâlu: بَخِرَ فَمُهُ مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ