(a. s. c. : eizze) : [Farsça c. : azîzân]. 1) muhterem, sayın. 2) sevgili. 3) i. [birincisi] erkek, [ikincisi] kadın adı.

sıf. ar. s. azîze. [izzet’den sıfm.] 1. Kıymettar, kıymetli: ömr-i azîz, nân-ı azîz, yâr-ı azîzim, azîz dostum. 2. Hürmetli, muhterem, muazzez, mükerrem. 3. Âlî-kadr, refî‘u’dderece: o zât oralarca pek azîzdir. 4. Kuvvet, kudret ve celâl sâhibi: Azîz Allah; [Esmâ-i Hüsnâ’dandır:] عبد العزیز abdü’l-azîz = iz. ar. cm. eizze. 1. Velî, sâhib-i kerâmet sulehâdan mübârek zât: bu türbede bir azîz yatıyor; eizze-i kirâmdan bir zât. 2. Milel-i sâire indinde velî add olunarak, nâmına âyinler icrâ olunan ve yevm-i mahsûsları yortu ittihâz edilen adam, ayos: Rumların birçok azîzleri vardır; Katoliklerin azîzleri çok olup, Protestanlar bunları tanımıyorlar.

اَلْعَزِيزُ [el-'azîz] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) Şerîf ve büzürgvâr adama denir. Ve nâdir ve kem-yâb şey’e denir. Cem’i عِزَازٌ [‘izâz] gelir ‘ayn’ın kesriyle ve أَعِزَّةٌ [e’izzet] ve أَعِزَّاءُ [e’izzâ’] gelir, أَجِلَّةٌ [ecillet] ve أَجِلاَّءُ [ecillâ’] gibi; yukâlu: شَيْءٌ عَزِيزٌ أَيْ قَلِيلٌ لاَ يَكَادُ يُوجَدُ Ve عَزِيزٌ ['azîz] Pâdişâha ıtlâk olunur; yukâlu: هُوَ عَزِيزٌ أَيْ مَلِكٌ Ve selefte İskenderiyye ile ma’an Mısır sultânının lakab-ı mahsûsları idi, kayser-i Rûm gibi.

s. (fem. عزیزە, pl. عزاز اعزە، اعزا، ) 1. Powerful, mighty, puissant. 2. Glorious, great. 3. Highly prized, highly esteemed. 4. Rare; high-priced, precious. 5. Beloved. 6. Holy, sacred, saintly; a saint.

s. 1. A Lite, a thing to be eaten. 2. A companion; one of the same age; also, an adversary.

vn. & s. A snapping, a biting.