Şârih der ki sâ’ât-i mezbûreye عَوْرَةٌ ['avret] ıtlâkı ıtlâkât-ı şer’iyyedendir, zarfiyyet ve mazrûfiyyet 'alâkasına mebnîdir, me’hazı sûre-i Nûr’da ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِيَسْتَأْذِنْكُمُ الَّذِينَ مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ وَالَّذِينَ لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلَوةِ الْفَجْرِ وَحِينَ تَضَعُونَ ثِيَابَكُمْ مِنَ الظَّهِيرَةِ وَمِنْ بَعْدِ صَلَوةِ الْعِشَاءِ ثَلثُ عَوْرَاتٍ لَكُمْ﴾ الآية kerîmesidir. Ba’zı müfessirîn sebeb-i nüzûlünü bu vech üzere beyân eyledi ki bir gün nısfu’n-nehâr vaktinde Fahr-i 'âlem ‘aleyhi’s-selâm hazretleri Fârûk-ı a’zam’ı ihzâr için ebnâ’-ı ensârdan Mudlic b. 'Amr nâm gulâmı irsâl edip meğer Hazret-i Fârûk o hengâmda kaylûleye meşgûl ve 'avret yerinden sevb bertaraf olmakla gulâm-ı mezbûr bagteten duhûl ve îkâz ve teblîg-i emr-i hümâyûn eyledikte sûret-i merkûmeden münfa’il ve âzürde-dil olarak kıyâm ve kâşkî Hazret-i hudâ-yı müte’âl bu vaktlerde bî-izn ve i’lâm bir adamın ser ve katına duhûl olunmamak bâbında emr-i semâvî inzâl buyura idi diye temennâ ederek hâk-i pây-i nebevîye 'âzim olup lede’l-vusûl âyet-i merkûme şeref-yâfte-i nüzûl olmuş bulmakla secde-güzâr-ı dergâh-ı kâdi’l-hâcât oldular. İntehâ. Ve عَوْرَةٌ ['avret] Mutlakan şerm ve istihyâ olunacak şey’e ıtlâk olunur; yukâlu: هُوَ عَوْرَةٌ لاَ يَلِيقُ أَنْ يُفْعَلَ أَيْ أَمْرٌ يُسْتَحْيَا مِنْهُ Ve عَوْرَاتُ الْجِبَالِ ['avrâtu’l-cibâl] Dağlarda olan yarıklar ve çatlaklardan 'ibârettir. Ve عَوْرَتَيِ الشَّمْسِ ['avreteyi’ş-şems] Maşrık ve magribden 'ibârettir.