اَلْآخِرَةُ [el-âhiret] ve اَلْمُؤْخِرَةُ [el-mu’hiret] (مُحْسِنَةٌ [muhsinet] vezninde) Bir şey’in gerisine ıtlâk olunur. Bu ma’nâdandır ki gözün kuyruğuna آخِرَةُ الْعَيْنِ [âhiretu’l-'ayn] ve مُؤْخِرَةُ الْعَيْنِ [mu’hiretu’l-'ayn] ıtlâk olunur; tekûlu: نَظَرَ إِلَيَّ بِآخِرَةِ عَيْنِهِ وَمُؤْخِرَتِهَا أَيْ بِمَا وَلِيَ اللِّحَاظَ وَيُقَالُ بِمُؤْخِرِهَا بِالتَّثْقِيلِ قَالَ الشَّارِحُ وَهَذَا قَلِيلٌ Ve آخِرَةُالرَّحْلِ [âhiretu’r-rahl] ve آخِرُالرَّحْلِ [âhiru’r-rahl] ve مُؤْخِرُالرَّحْلِ [mu’ahhiru’r-rahl] (مُعَظَّمٌ [mu’azzam] vezninde) ve مُؤَخَّرَةُالرَّحْلِ [mu’ahharetu’r-rahl] (مُعَظَّمَةٌ [mu’azzamet] vezninde; ve bunlarda teşdîd ve tahfîf ve hâ’ların fethi ve kesri câ’izdir) Semerin art kaşına denir ki râkib ona istinâd eder; قَادِمَةٌ [kâdimet] mukâbilidir.