اَلرَّاكِبُ [er-râkib] İsm-i fâ’ildir, süvâr ma’nâsınadır ki piyâde mukâbilidir. Ba’zılar bunu deveye rükûb edene tahsîs eylediler, niteki esb-süvâr olana فَارِسٌ [fâris] ve har-süvâr olan حَمَّارٌ [hammâr] ıtlâk olunur. Ve رَاكِبٌ [râkib]in cem’i رُكَّابٌ [rukkâb] gelir râ’nın zammı ve kâf’ın teşdîdiyle ve رُكْبَانٌ [rukbân] ve رُكُوبٌ [rukûb] gelir râ’ların zammıyla ve رِكَبَةٌ [rikebet] gelir, فِيَلَةٌ [fiyelet] vezninde. Ve رَاكِبٌ [râkib] Hurmâ ağacının yukarısında olan şol dala denir ki aşağıya sarkmış olup lâkin yere yetişmemiş ola.

اَلرَّقِيبُ [er-rekîb] Hâfız ma’nâsına. Ve muntazır ma’nâsına da gelir. Ve sihâm-ı meysire emîn olan kimseye de derler. Ve meysirin üçüncü sehmine de رَقِيبٌ [rekîb] derler.