اَلْعَبْدِيَّةُ [el-'abdiyyet] (yâ-yı müşeddede ile) ve اَلْعُبُودَةُ [el-'ubûdet] ve اَلْعُبُودِيَّةُ [el-'ubûdiyyet] ve اَلْعِبَادَةُ [el-‘ibâdet] (كِتَابَةٌ [kitâbet] vezninde) Tapmak ve kulluk eylemek, tâ’at ma’nâsınadır ki fi’l-asl inkıyâd ve huzû’ ma’nâsınadır. Ve evzân-ı selâse-i ahîre masdarlardır; yukâlu: عَبَدَ اللهَ تَعَالَى عُبُودَةً وَعُبُودِيَّةً وَعِبَادَةً مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا أَطَاعَ لَهُ طَاعَةً Ve ‘Arablar عُبِدْتُ بِهِ أُوذِيهِ derler bünye-i mechûlle, أُغْرِيتُ ma’nâsına ki “Ben onu rencîde eylemekle igrâ olundum” demektir. Şârihin beyânına göre bu terkîb hırs yâhûd gazab ma’nâsından me’hûzdur. Pes mevki’i bâb-ı râbi’ mâddesi olur.