(a. ha.) : ye (t£) harfinin adı.

d. 1. Tasdîk beyân edip cevapta kullanılır, evet, belî, ne’am: siz bizimle gelecek misiniz? Ya. 2. Te’kîd ve takviye için olup ya birincisi gibi cevapta veya te’kîd olunan sözün âhirinde ve bazen mükerrer olarak kullanılır: bunu siz mi yazdınız? -ya; öyle ise bu sizin hakkınızdır, -ya ya; benimdir ya; alırım ya. 3. Nakl-i kelâm husûsunda ve “gelince, gelelim” manasıyla kullanılır: ya siz ne yapacaksınız? 4. Peki ammâ, iyi ammâ, şu kadar var ki: ya gelmek istemezse; ya haber alırsa. 5. Sîga-i şartiyyeden sonra “آ â“ yerine te’kîd ve ta’cîl beyân eder: gelse ya; yazsalar ya.

hd. ar. 1. Ey, hey: yâ Allah! Yâ Rabbi! Yâ Resûlâllah! 2. İstimdâd ve istigâse ve teessüf beyân eder: yâ meded Allâh!

hh. Taaccüp ve istiğrâb beyân eder, öyle mi: yâ! Bizi sormuyorsunuz hâ! Yâ! Bizi o kadar sormuşsun!

hr. [Fârisîden me’hûz] terdîd beyân eder, yâhut: vapurla yâ şimendüferle gideriz. Mükerrer dahi kullanılır: ben ya gelirim ya gelmem; ya araba ile ya atla gitmeli; ya ben ya sen. Birincisi “ya” ve ikincisi “yâhut” dahi olur: bir işe ya başlama yâhut bitirmeyi gözüne al.

interj. 1. Ah! Indeed! Can it be! 2. Oh! 3. Then! So!.

conj. 1. Either. 2. Or.

interj. O!.

vulg. ye, s. Name of the letter ی.