(a. i.) : 1) gayet ince toz, zerre. 2) yok yere, boş, nafile.

iz. ar. 1. İnce toz; منثور هباء hebâ-i mensûr = havaya kalkmış ince toz. 2. isrâf, telef: hebâ oldu; hebâya gitti. 3. boş, bîhûde, nâfile: bu kadar çalışmamız hebâya gitti.

اَلْهَبَاءُ [el-hebâ’] (سَمَاءٌ [semâ’] vezninde) Toza denir, ‘alâ-kavlin tütün gibi havâya ağan toza denir; yukâlu: صَارَ هَبَاءً أَيْ غُبَارًا أَوْ هُوَ مَا يُشْبِهُ الدُّخَانَ Ve havâya ağıp ve yeryüzüne dağılmış hurde toprağa denir. Mü’ellifin Basâ’ir’de beyânına göre bu şu’â’-ı şemsle ev içinde mer’î olan hurde hurde toz olacaktır ki bacaya ve pencereye doğru çekilir, ‘âmme ona zerre ta’bîr ederler. Ve هَبَاءٌ [hebâ’] Kalîlü’l-‘akl adamlara ıtlâk olunur;vâhidi هَبَاءَةٌ [hebâ’et]tir,cem’i أَهْبَاءٌ [ehbâ’] gelir.

اَلْهَبَاءُ [el-hebâ’] (hâ’nın fethi ve elifin meddiyle) Şol müteferrik nesnedir ki toz misâlinde şu’â’-i şemsle ev içinde görünür ki ‘âmme ona zerre derler. Ve هَبَاءٌ [hebâ’] Kezâlik toprağın hurdesine derler, دُقَاقُ التُّرَابِ ma’nâsına.