(a. i.) : 1) içe geçme, işleme 2) sözü geçme, sözü dinlenme.

iz. ar. 1. İçe geçme, işleme: âdî kireçle yapılmış duvardan su nüfûz eder. 2. Bir adamın sözü dinlenilme, sözü geçer olma: nüfûzu vardır, ashâb-ı nüfûzdandır.

اَلنَّفُوذُ [en-nefûz] (صَبُورٌ [sabûr] vezninde) ve اَلنَّفَّاذُ [en-neffâz] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) Bunlar da cemî’-i umûrunda be-gâyet mâzî ve cârî ve nâfiz olan adama ıtlâk olunur.

اَلنَّفَاذُ [en-nefâz] (nûn’un fethiyle) ve اَلنُّفُوذُ [en-nufûz] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Bir nesne bir âher nesneye dokunup işledikten sonra öte tarafına geçip savuşmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَذَ السَّهْمُ الرَّمِيَّةَ نَفَاذًا وَنُفُوذًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا جَازَ عَنْهَا وَخَلَصَ مِنْهَا Ve نَفَاذٌ [nefâz] ve نَفْذٌ [nefz] Ok dokunduğu nişânın yâhûd sâ’ir nesnenin içerisine işleyip gerisi henüz içeride olduğu hâlde ucu öte tarafından çıkmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَفَذَ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ نَفَاذًا وَنَفْذًا إِذَا خَالَطَ جَوْفَهَا وَخَرَجَ طَرَفُهُ مِنَ الشِّقِّ اْلآخَرِ وَسَائِرُهُ فِيهِ Ve نَفَاذٌ [nefâz] Nahviyyûn ıstılâhında izmâr için olan hâ-i vaslın harekesinden 'ibârettir; işbu “تَجَرَّدَ الْمَجْنُونُ فِي كِسَائِهِي” mısra’ında كِسَائِهِ zamîrinin kesresi gibi.

a. As نفاذ neffâz, q. v.

a. Bounding; leaping (beast).

اَلنَّفَاذُ [en-nefâz] (nûn’un fethiyle) ve اَلنُّفُوذُ [en-nufûz] (zammeteynle) Geçmek; yukâlu: نَفَذَ السَّهْمُ الرَّمِيَّةَ وَنَفَذَ الْكِتَابُ إِلَى فُلَانٍ Ve رَمِيَّةٌ [remiyyet] râ’nın fethi ve yâ’nın teşdîdiyle sayd ma’nâsına.