vn. & s. A being scarred.

اَلنَّدْبُ [en-nedb] (nûn’un fethi ve dâl’ın sükûnuyla) Meyyit üzerine ağlayıp mehâsinin zikr etmek; yukâlu: نَدَبَ الْمَيِّتَ أَيْ بَكَى عَلَيْهِ وَعَدَّدَ مَحَاسِنَهُ يَنْدُبُهُ نَدْبًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ ve نَدْبٌ [nedb] Bir işi işlemeğe da’vet etmek; yukâlu: نَدَبَهُ لِلْأَمْرِ Ve نَدْبٌ [nedb] Hafîf ve çâbük kimseye dahi derler; yukâlu: رَجُلٌ نَدْبٌ أَيْ خَفِيفٌ فِي الْحَاجَةِ Ve çâbük ata dahi derler; yukâlu: فَرَسٌ نَدْبٌ أَيْ مَاضٍ

اَلنَّدَبُ [en-nedeb] (fethateynle) Onulmuş yaranın ve çıbanın yeri katılanıp pekişmek ma’nâsınadır; yukâlu: نَدِبَ الْجُرْحُ نَدَبًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا صَلُبَتْ نَدَبَتُهُ Ve نَدَبٌ [nedeb] (fethateynle) ve نُدُوبٌ [nudûb] ve نُدُوبَةٌ [nudûbet] (nûn’un zammeleriyle) Mecrûh olan ‘uzvda yaranın ve çıbanın ba’de’l-bür’ eseri ve yeri kalmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَدِبَ الظَّهْرُ نَدَبًا وَنُدُوبَةً وَنُدُوبًا مِنَ الْبَابِ الْمَزْبُورِ إِذَا صَارَتْ فِيهِ النَّدَبَةُ Ve نَدَبٌ [nedeb] رِشْقٌ [rişk] ma’nâsınadır ki tîr-endâzlar bir semte üslûb-ı vâhid üzere tîr bârân eylemek hâletinden ‘ibârettir; tekûlu: رَمَيْنَا نَدَبًا أَيْ رِشْقًا Ve نَدَبٌ [nedeb] Ödüle denir ki kumar gibi ve bahs gibi mâddelerde meydâna vaz’ ve ta’yîn eyledikleri nesneden 'ibârettir; خَطَرٌ [hatar] dahi denir; yukâlu: بَيْنَهُمْ نَدَبٌ أَيْ خَطَرٌ Ve نَدَبٌ [Nedeb] bir kabîle adıdır. Muhaddisînden Bişr b. Cerîr ve Muhammed b. 'Abdurrahmân en-Nedebî o kabîledendir. Ve نَدَبٌ [nedeb] Bahsle ok atışmak ma’nâsınadır; يَقُولُ أَهْلُ النِّضَالِ: نَدَبُنَا يَوْمَ كَذَا أَيْ يَوْمُ انْتِدَابِنَا لِلرَّمْيِ [Ve] إِبْتِدَائِنَا nüshaları galattır ve bu zikr olunan رِشْقٌ mâddesi olmak aglebdir.

s. pl. of ندبە, q. v.

a. (pl. ندوب ندبا،) Clever in affairs.

اَلنُّدْبَةُ [en-nudbet] (غُرْفَةٌ [gurfet] vezninde) Ma’nâ-yı ahîrden ismdir, meyyit üzere o gûne ağlamağa denir. Ve نَدْبٌ [nedb] Her husûsta cüst ve çîre ve zarîf ve necîb ve kâr-güzâr adama denir. Cem’i نُدُوبٌ [nubûb] gelir, ضُرُوبٌ [durûb] gibi ve نُدَبَاءُ [nudebâ’] gelir ki ظَرِيفٌ [zarîf] veznine mahmûldür; yukâlu: رَجُلٌ نَدْبٌ أَيْ خَفِيفٌ فِي الْحَاجَةِ ظَرِيفٌ نَجِيبٌ

(a. i. nedebe’nin c.) : (bkz : nedbe).

(a. i.) : ağıt ağlama, (bkz : nüdbe).

اَلنَّدْبُ [en-nedb] (ضَرْبٌ [darb] vezninde) Bir kimseyi bir husûs için hass ve igrâ ederek çağırmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَدَبَ فُلاَنًا إِلَى اْلأَمْرِ نَدْبًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا دَعَاهُ وَحَثَّهُ Ve bir kimseyi bir mâddeye tevcîh ile ona mübâşir kılmak ma’nâsınadır; yukâlu: نَدَبَهُ إِلَى اْلأَمْرِ إِذَا وَجَّهَهُ Ve meyyit üzere mehâsin ü mehâmidini zikr ü ta’dâd ederek bükâ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: نَدَبَ الْمَيِّتَ إِذَا بَكَاهُ وَعَدَّدَ مَحَاسِنَهُ

vn. & s. 1. An inciting; inviting; incitement; invitation. 2. An appointing; appointment. 3. A weeping and reciting the virtues of a dead person.