(a. s. nazar, nezâret’den. c. : nuzzâr) : 1) nazar eden, nezâret eden, bakan, gözeten. 2) i. (eskiden) vekîl, bakan [kabinede] . (bkz. : vezîr). 3) bir yüzü bir tarafa olan.

Müfettiş, bakan, gözcü, yönetici, korucu, izleyici, bakış, seyirci, okul müdürü. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; direktör, denetmen, gözetmen, başöğretmen, nazar, görüş, seyreden, kontrolör, nazır, alından buruna uzanan kemik, komutan, idareci, bekçi, göz, gören, kontrol eden, müdür.

Gözetmek, nezaret etmek. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; (arasında) بيْنَ karşılaştırma yapmak, tartışmak, kontrol etmek, münakaşa etmek, denetlemek, çekişmek, bakmak, gözkulak olmak, yazılarla tartışmak, münazara etmek, bir şeyin benzeri olmak.

sıf. ar. s. Nâzıra. [nazar, nazâret’den if.] 1. Bakan, nazar eden: Cenâb-ı Hakk her yerde hâzır ve nâzırdır. 2. Nezâret eden, idâre eyleyen, bakan: nâzır-ı umûr. 3. Yüzü veya cephesi bir tarafa dönmüş olan, müteveccih, nezâreti olan: denize nâzır bir oda. ≡ iz. ar. cm: nuzzâr. 1. Bir işin idâre ve temşiyesine bakan zât, bir işte müstahdem kâffe-i memurîn ve hademeye riyâset eyleyen baş memur: rüsûmât nâzırı; reji nâzırı; çiftlik nâzırı; mekâtib-i askeriyye nâzırı; muhâsebât-ı umûmiyye nâzırı. 2. Vükelâ-i devletten beheri ki şu’abât-ı umûr-ı devletten birine müvekkildir: Dâhiliye, Hâriciye, Maârif, Mâliye nâzırı; نظار هيئت Hey’et-i Nuzzâr = Hey’et-i Vükelâ.

اَلنَّاظِرُ [et-nâzir] (tâ’nın kesriyle) Gözün muklesinde şol küçük siyâhtır ki gözbebeği ondadır. Ve نَاظِرٌ [nâzir] Hâfız ma’nâsına da gelir.

(ظِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نظرکننده، بیننده.
۲- کسی که بر کاری نظارت و رسیدگی می‌کند.
۳- مباشر، کارگزار. ج. نظار.