sıf. ar. s. Nâzıra. [nazar, nazâret’den if.] 1. Bakan, nazar eden: Cenâb-ı Hakk her yerde hâzır ve nâzırdır. 2. Nezâret eden, idâre eyleyen, bakan: nâzır-ı umûr. 3. Yüzü veya cephesi bir tarafa dönmüş olan, müteveccih, nezâreti olan: denize nâzır bir oda. ≡ iz. ar. cm: nuzzâr. 1. Bir işin idâre ve temşiyesine bakan zât, bir işte müstahdem kâffe-i memurîn ve hademeye riyâset eyleyen baş memur: rüsûmât nâzırı; reji nâzırı; çiftlik nâzırı; mekâtib-i askeriyye nâzırı; muhâsebât-ı umûmiyye nâzırı. 2. Vükelâ-i devletten beheri ki şu’abât-ı umûr-ı devletten birine müvekkildir: Dâhiliye, Hâriciye, Maârif, Mâliye nâzırı; نظار هيئت Hey’et-i Nuzzâr = Hey’et-i Vükelâ.

a. & s. (fem. ناظرە, pl. نظار) 1. That looks or sees; a spectator. 2. A superintendent. 3. A minister of state, chief of a department of government.

اَلنَّاظِرُ [et-nâzir] (tâ’nın kesriyle) Gözün muklesinde şol küçük siyâhtır ki gözbebeği ondadır. Ve نَاظِرٌ [nâzir] Hâfız ma’nâsına da gelir.