اَلْقَرْمُ [el-karm] (صَرْمٌ [sarm] vezninde) Bir nesnenin kabuğunu gidermek ma’nâsınadır; yukâlu: قَرَمَهُ قَرْمًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا قَشَرَهُ Ve sövmek ma’nâsınadır; yukâlu: قَرَمَ فُلَانًا إِذَا سَبَّهُ Ve ekl eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَرَمَ الطَّعَامَ إِذَا أَكَلَهُ Ve قَرْمٌ [karm] ve قُرُومٌ [kurûm] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) ve مَقْرَمٌ [makrem] (مَقْعَدٌ [mak’ad] vezninde) ve قَرَمَانٌ [karemân] (fetehâtla) Memeden kesilip ibtidâ ot yemeğe başlayan hayvân ot yemek, 'alâ-kavlin fersiz za’îf za’îf yemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَرَمَ الْبَعِيرُ قَرْمًا وَقُرُومًا وَمَقْرَمًا وَقَرَمَانًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا تَنَاوَلَ الْحَشِيشَ وَذَلِكَ فِي أَوَّلِ أَكْلِهِ أَوْ هُوَ أَكْلٌ ضَعِيفٌ Ve قَرْمٌ [karm] Habs eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَرَمَ فُلَانًا إِذَا حَبَسَهُ Ve devenin burnundan ayırmayarak biraz deri kesip yine yerine yapıştırmak yâhûd burnundan yukarıca yerden kesmek tâ ki yular geçirecek yere düşmekle yular onun üzerine gelip râm ve zebûn eyleye. Ba’zılar dedi ki onu nişân ve 'alâmet için ederler ve o nişâna de قَرْمٌ [karm] derler; yukâlu: قَرَمَ الْبَعِيرَ إِذَا قَطَعَ مِنْ أَنْفِهِ جِلْدَةً لَا تَبِينُ وَجَمَعَهَا عَلَيْهِ أَوْ قَطَعَ جِلْدَةً مِنْ فَوْقِ خَطْمِهِ لِيَقَعَ عَلَى الْمَوْضِعِ الْخِطَامِ لِيَذِلَّ أَوْ إِنَّمَا تَكُونُ هَذِهِ لِلسِّمَةِ وَذَلِكَ السِّمَةُ تُسَمَّى بِذَلِكَ أَيْضًا Ve قَرْمٌ [karm] Kumar okları üzere olan nişâna denir.

اَلْمِقْرَمُ [el-mikrem] (مِنْبَرٌ [minber] vezninde) ve اَلْمِقْرَمَةُ [el-mikremet] (مِكْنَسَةٌ [mikneset] vezninde) قِرَامٌ [kirâm] ma’nâsınadır ki zikr olunan perde yâhûd zardır. Ve döşek çarşafına denir ki içine döşek sarılır. Mütercim der ki yüz silecek mendile مِقْرَمَةٌ [mikremet] ta’bîri mîm’in kesriyledir, lisân-ı nâsta mîm’in fethiyle mütedâvildir ve bu müvelleddir.

اَلْمُقْرَمُ [el-mukrem] (مُكْرَمٌ [mukrem] vezninde) Şol erkek deveye denir ki kullanılmayıp hemân döl için hıfz ve perverde ola, قَرْمٌ [karm] gibi; yukâlu: فَحْلٌ مُقْرَمٌ إِذَا كَانَ لَا يُحْمَلُ عَلَيْهِ وَلَا يُذَلَّلُ وَإِنَّمَا هُوَ لِلْفِحْلَةِ

s. As مقرمە, q. v.

اَلْمِقْرَمُ [el-mikrem] (mîm’in kesri ve râ’nın fethiyle) Bi-manâhu.

اَلْمُقْرَمُ [el-mukrem] (mîm’in zammı ve râ’nın fethi ile) Şol devedir ki mu’azzez ve mükerrem olup üzerine yük vurulmayıp kullanılmaya, belki mücerred döl için hıfz oluna.