(a. i. c. : maârif) : 1) herkesin yapamadığı ustalık; her şeyde görülmeyen hususiyet, ustalıkla yapılmış olan şey. (bkz. : hüner, san’at). 2) bilme, biliş. 3) hoşa gitmiyen hareket. 4) vâsıta, aracı, ikinci el.

is. ar. cm: ma‘ârif. [irfân’dan masdar-ı mîmî] 1. Bilme, ilim, dâniş. 2. Hüner, mahâret, üstâdlık, sanat: bir marifettir, herkesin yapacağı iş değildir. 3. tr. av. Hüner ve sanatla yapılmış bir usûl ve tertip: bu makinenin, bu âletin bir marifeti vardır. 4. Garip evzâ‘ u harekât, tuhaflık: birtakım marifetler yapıyordu. 5. Vâsıta, tavassut: istediğiniz kitaplar emânetçi marifetiyle gönderiliyor. ≡ cm. Ulûm ve fünûn tahsil ile iktisâb olunan malûmât: tahsîl-i maârif; neşr-i maârif.