(a. i.) : 1) yapışma, değme, dokunma. (bkz. : temas). 2) meydana gelme, (bkz. : vâki’).

(f. i.) : bakır.

iz. ar. 1. Dokunma, değme, temas, lems: bedenine erkek eli mess etmemiştir. 2. Vâki olma, vukû bulma: hâcet mess etmek = ihtiyaç vâki olmak.

s. Anything that catches and holds the foot.

vn . & s. A touching; contact; a touch.

s. (pl. مسها) Copper.

اَلْمَسُّ [el-mess] (mîm’in fethi ve sîn’in teşdîdiyle) Bir nesneye yapışmak; yukâlu: مَسِسْتُ الشَّيْءَ أَمَسُّهُ مَسًّا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ Ve bunun bâb-ı râbi’den gelmesi lügat-ı fasîhadır. Ve Ebû 'Ubeyde مَسَسْتُ الشَّيْءَ أَمُسُّ مَسًّا dahi rivâyet etmiştir bâb-ı evvelden ve gâh olur مِسْتُ الشَّيْءَ dahi derler sîn’lerin mukaddemin hazf edip kesresin mîm’e tahvîl etmekle. Ve bâ’zı 'Arab mîm’i meksûr etmeyip hâli üzere meftûh isti’mâl eder. Ve bu sebebden Bârî ta’âlânın ﴿فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ﴾ (الواقعة 65) buyurduğu kavl-i şerîfinde kesriyle ve fethiyle kırâ’at olunur ki bunun aslı ظَلِلْتُمْ idi ve bu şâzz olan tahfîflerdendir.