اَلسُّرَى [es-surâ] (sîn’in zammıyla هُدَى [hudâ] vezninde) ‘Âmme-i leylde yola gitmeğe denir ki ismdir, gerek evvel ve evsat gerek âhirinde olsun. Ve bu mü’ennestir, müzekker dahi olur; tekûlu: أَعْجَبَتْنِي وَأَعْجَبَنِي سُرَاهُ أَيْ سَيْرُهُ عَامَّةَ اللَّيْلِ Şârih der ki işbu سُرَى [surâ] ve هُدَى [hudâ] vezninde masdar nâdirdir, zîrâ bu cem’ bünyesidir, hattâ Benû Esed bunları cem’ kıyâsıyla mü’ennes isti’mâl eylediler. İntehâ. Ve سُرَى [surâ] ve مَسْرَى [mesrâ] (mîm’in fethiyle) ve سَرْيَةٌ [seryet] (sîn’in fethi ve zammı ve râ’nın sükûnuyla) ve سِرَايَةٌ [sirâyet] (كِتَابَةٌ [kitâbet] vezninde) Masdarlardır, gece yola gitmek ma’nâsınadır; yukâlu: سَرَى الرَّجُلُ يَسْرِي سُرًى وَمَسْرًى وَسَرْيَةً وَسُرْيَةً وَسِرَايَةً إِذَا سَارَ عَامَّةَ اللَّيْلِ Ve bâ’ harfiyle müte’addî olur; yukâlu: سَرَى بِهِ إِذَا أَسْرَاهُ Ve ağaç kökünün damarları yer altına sürüp gitmek ma’nâsınadır; yukâlu: سَرَى عِرْقُ الشَّجَرِ إِذَا دَبَّ تَحْتَ الْأَرْضِ Ve davarın arkasına metâ’ atmak ma’nâsınadır; yukâlu: سَرَى مَتَاعَهُ إِذَا أَلْقَاهُ عَلَى ظَهْرِ دَابَّتِهِ

اَلْمَسْرَى [el-mesrâ] (mîm’in fethi ve sîn’in sükûnu ve elifin kasrıyla) Bi-ma’nâhu; tekûlu: سَرَيْتُ سُرًى وَمَسْرًى إِذَا سِرْتَ لَيْلًا Ve سُرًى [surâ] هُدًى [hudâ] vezni üzere masdar kalîldir, zîrâ bu ebniye-i cem’dendir, hattâ ba’zı 'Arabسُرًى [surâ]yı ve هُدًى [hudâ]yı mü’ennes isti’mâl etmişlerdir ki onlar Benî Esed kabîlesidir, سُرًى [surâ]yı سُرْيَةٌ [suryet] kelimesinin cem’i ve هُدًى [hudâ]yı هُدْيَةٌ [hudyet] kelimesinin cem’i tevehhüm etmekle.