(a. s. birr’den) : 1) hayırlı, makbul, beğenilmiş [iş, şey] , (bkz. : mergub). 2) i. [ikincisi] kadın adı.

iz. ar. 1. Geçme, bir mahallin bir tarafından girip, öbür tarafından çıkma, güzer: kervân buradan mürûr eder; ekilmiş arâzi içinden mürûr u ubûr memnûdur. 2. Geçme, gitme, muktezî olma: mürûr eden ay = geçen ay; bu senetin vâdesi mürûr etti; mürûr-ı zamanla = vakit geçtikçe, gitgide: insan mürûr-ı zamanla her şeye alışır.

مورور mürver. i. Maruf bir cins küçük ağaç ki, verdiği tane tane beyaz çiçekler kurutulup haşlanmakla nezle için ve müleyyin olarak suyu içilir: mürver ağacı, mürver çiçeği.

اَلْمَرُّ [el-merr] (mîm’in fethi ve râ’nın teşdîdiyle) ve اَلْمُرُورُ [el-murûr] (ظُهُورٌ [zuhûr] vezninde) Geçip gitmek ma’nâsınadır; yukâlu: مَرَّ الرَّجُلُ مَرًّا وَمُرُورًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا جَازَ وَذَهَبَ Ve mef’ûlün bih ile ve hبh ile ve عَلَى ile sılalandıkta uğramak ma’nâsına isti’mâl olunur; yukâlu: مَرَّهُ وَبِهِ عَلَيْهِ إِذَا جَازَ عَلَيْهِ ve kavluhu ta’âlâ: ﴿فَلَمَّا تَغَشَّيهَا حَمَلَتْ حَمْلاً خَفِيفًا فَمَرَّتْ بِهِ﴾ أَيِ اسْتَمَرَّتْ بِهِ Ve مَرٌّ [merr] İpe denir, حَبْلٌ [habl] ma’nâsına. Ve demir bele denir, مِسْحَاةٌ [mishât] ma’nâsına, 'alâ-kavlin sapına denir. Ve مَرٌّ [merr] Bir adama safrâ galebe eylemek ma’nâsınadır, ke-mâ se-yuzkeru. Ve bir nesneye ip çekip bağlamak ma’nâsınadır; yukâlu: مَرَّ بَعِيرَهُ مَرًّا إِذَا شَدَّ عَلَيْهِ الْمِرَارَ أَيِ الْحَبْلَ

s. The common elder, sambucus niger.

s. pl. of مرە Times of occurrence.

vn. & s. A passing along in space or time, passage, lapse of time.

اَلْمُرُورُ [el-murûr] (zammeteynle) Kezâlik zehâb ma’nâsınadır.