(a. s. hisâb’dan c. : mahâsib, mahsûbât) : 1) hesâbedilmiş, hesaba dâhil edilmiş, avans kapatma. 2) büyük bir zâta mensup kimse.

sıf. ar. s. Mahsûbe. [hisâb’dan imf.] Sayılmış, hesap olunmuş, hesaba geçirilmiş, dâhil-i hesap: emrinizle verdiğim akçeyi alacağınıza mahsûb ettim, bu meblağ o miyânda mahsûb değildir; mebâliğ-i mahsûbe.

اَلْمَخْشُوبُ [el-mahşûb] Bîzadan yeni çekilmiş yâhûd pâslanmış kılıca denir. Ve cilâ verilmiş kılıca denir. Ve مَخْشُوبٌ [mahşûb] İki gûne ta’âma vasf olur. Eğer lahmden ise nuzc bulmamış çiğ demektir ve eğer lahmden değil ise قِفَارٌ [kifâr]dır ki katıksız demektir; yukâlu: طَعَامٌ مَخْشُوبٌ إِنْ كَانَ لَحْمًا فَنِيءٌ وَإِلاَّ فَقَفَارٌ

a. (fem. محسوبە) Counted, taken into account.

اَلْمَحْسُوبُ [el-mahsûb] ve اَلْحَسَبُ [el-haseb] (fethateynle) Ma’dûd ma’nâsına: فَهُوَ فَعَلٌ بِمَعْنَى مَفْعُولٍ مِثْلُ نَفَضٍ بِمَعْنَى مَنْفُوضٍ Ve نَفَضٌ [nefad] silkinmek ma’nâsınadır; ve minhu kavluhum: لِيَكُنْ عَمَلُكَ بِحَسَبِ ذَلِكَ أَيْ عَلَى قَدْرِهِ وَعَدَدِهِ ve yukâlu: مَا أَدْرِي مَا حَسَبُ حَدِيثِكَ أَيْ مَا قَدْرُهُ Ve gâh olur ki zarûret-i şi’r için sîn teskîn olunur. Ve حَسَبٌ [haseb] Şol nesnedir ki insân onunla tefâhur eder, âbâ ve ecdâdının sıfât-ı hasenesi cihetinden. Ba’zılar eyitti: İnsânın حَسَبٌ [haseb]i dînidir, ba’zılar mâlıdır dediler.