is. ar. cm. Muhâsebât. [hisâb’dan ms. müfâ‘ale.] 1. Hesaplaşma, sayışma, hesap görme: sizinle muhâsebemiz vardır; kendisiyle kat‘-ı muhâsebe ettik = muallak hesabımız kalmadı. 2. İlm-i hesap ve usûl-i defterîye istinâden vâridât ve sarfiyyât ve makbûzât ve medfûât defterlerinin tanzîmiyle muntazam hesap ve defter tutmak usûlü: muhâsebede mahâreti vardır; muhâsebeden haberim yoktur. 3. Bir dâire-i resmiyyenin hesâbât şubesi, vâridât ve masârıfının hesap olunduğu şube veya kalem: muhâsebe-i vilâyet; muhâsebe kalemi; muhâsebe mümeyyizi; muhâsebe ketebesi.