اَلْمُبْشَرُ [el-mubşer] مُكْرَمٌ [mukrem] vezninde ki 'Arabların رَجُلٌ مُؤْدَمٌ مُبْشَرٌ kavlinde vâki’dir, bâb-ı mîm’de “أ،د،م” faslında mersûmdur; hâzık ve mücerreb adamdan kinâyedir.

a. (fem. مبشرە; pl. مبشرون obl مبشرین; pl. fem. مبشرات) To whom joyful tidings have been announced.

(a. s.) : ibşâr olunmuş, müjdelenmiş.

sıf. ar. [beşâret’den if. tef‘îl] Tebşîr eden, müjde veren, iyi bir haber vermekle sevindiren.

(a. s.) : ibşâr eden, müjdeliyen.

(a. s.) : ibşâr eden, müj-cfeji, muştucu, (bkz. : mübeşşir).

(a. s. beşâret’den. c. : mübeşşirîn) : tebşîr eden, müjdeci, muştucu. (bkz. : beşîr, mübşir).

(a. s. beşâret’deh) : 1) tebşîr olunmuş, kendisine müjde verilmiş, (bkz. : mübşer). Aşere-i mübeşşere. (bkz. : aşere). 2) i. kadın adı.

(a. s.) : ibşâr olunmuş, kendisine müjde verilmiş, (bkz. : mübeşşer).

sıf. ar. s. Mübeşşere. [beşâret’den imf. tef‘îl] Tebşîr olunmuş, müjde verilmiş, bir iyi haberle şâd ve mesrûr edilmiş olan: afv ile mübeşşer; aşere-i mübeşşere = Sahâbe-i Kirâm’dan on zât ki Cenâb-ı Nebevî’den cennetle tebşîr buyurulmuştur.