(a. i. emr’den. c. : me’mûrîn, meâmîr) : 1) emir almış olan kimse. 2) bir işle vazifelendirilen kimse; devlet hizmetinde maaş veya ücretle çalıştırılan kimse, görevli. 3) s. emrolunan, emirle yaptırılmış olan [iş, sevi. Hidmet-i me’mûre : yapılması emrolunan hizmet, iş. Umûr-i me’mûre : yapılması emrolunart işler.

sıf. ar. s. memure. [emr’den imf.] 1. Bir emir alan, bir işe tayîn olunan, mükellef: hayvanât mübâyaasına memur oldu; bu işe ben memurum; sizi alıp götürmeye memurum. 2. Birine emir ve havâle olunmuş, icrâsı emir tahtında bulunan: umûr-ı memuresini, hizmet-i memuresini bi-hakkın ifâ etti. ≡ iz. ar. cm. memurîn. Devlet hizmetinde bulunan adam, bir âmirin taht-ı emrinde iş görmekle muvazzaf maaşlı adam: devlet memuru; idâre, gümrük, evkaf memuru; memurîn-i mülkiyye; her memur âmirinin emrini îfâya mecburdur; memurîn maâşâtı.

a. (fem. مأمورە) 1. Commanded, ordained; committed to the charge of a person. 2. (A person) appointed to execute a duty; an officer; an official; an agent; an employe. 3. Importantly numerous (progeny of cattle).