اَللَّكَعُ [el-leka’] (fethateynle) Bedene yâ libâsa kîr ve pâs bulaşıp yerleşmek ma’nâsınadır; yukâlu: لَكِعَ عَلَيْهِ الْوَسَخُ لَكَعًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا لَصِقَ بِهِ وَلَزِمَهُ Ve لَكَعٌ [leka’] ve لَكَاعَةٌ [lekâ’at] (قناعة [kanâ’at] vezninde) Le’îm ve nâkes olmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَكِعَ فُلاَنٌ لَكَعًا وَلَكَاعَةً مِنَ الْبَابِ الْمَزْبُورِ إِذَا لَؤُمَ

اَللُّكَاعُ [el-Lukâ’] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Zeyd b. 'Abbâs nâm kimsenin feresi ismidir.

لُقَاعٌ [Lukâ’] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Bir mevzi’ adıdır. Yâhûd bu لُفَاعٌ [Lufâ’] musahhafıdır.

vn. & s. 1. Dirt’s sticking, adhering. 2. A being mean, miserly; meanness.

a. 1. (fem. لكاع) Vile, despicable. 2. (fem. لكعە) Wretched, worthless (horse). 3. Stupid, incapable. 4. Dirty, filthy.

اَللَّكْعُ [el-lek’] (lâm’ın fethi vekâf’ın sükûnuyla) Yılan sokmak, لَسْعٌ [les’] ma’nâsına. Ve لَكْعٌ [lek’] Kezâlik hâlet-i radâ’da نَهْزٌ [nehz]e derler. Ve نَهْزٌ [nehz] kuzu başı ile anasının emerken memesin vurmağa derler.

اَللَّكَعُ [el-leka’] (fethateynle) Kîr, pâs yapışmak; yukâlu: لَكِعَ عَلَيْهِ الْوَسَخُ لَكَعًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا لَصِقَ بِهِ وَلَزِمَهُ Ve bu Asma’î rivâyetidir.

اَللُّكَعُ [el-luka’] (lâm’ın zammı vekâf’ın fethiyle) Denî ve rezîl olan kimse. Ba’zılar eyitti: لُكَعٌ [luka’] şehevât-ı nefse ve hevâya tâbi’ olan kimseye derler. Ve merkeb yavrusuna ve kiçirek oğlana dahi لُكَعٌ [luka’] derler. Ve fî hadîsi Ebî Hureyre: “أَثَمَّ لُكَعٌ” يَعْنِي الْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا

اَللَّكْعَاءُ [el-lek’â’] (lâm’ın fethi vekâf’ın sükûnuyla ve elifin meddiyle) Mü’ennesi. Ve لُكَعُ [luka’] Ma’rife oldukta munsarıf olmaz, أَلْكَعُ [elka’]dan ma’dûl olduğu için. Ebû ‘Ubeyd eyitti: Feres için dahi لُكَعٌ [luka’] derler ve lâkin ma’rife oldukta bu lâ-yansarıf olmaz, zîrâ bunun mü’ennesinde لُكَعَةٌ [luke’at] derler لَكَاعِ demezler pes bu صُرَدٌ [sured] ve نُغَرٌ [nugar] misâlinde olur. Ve صُرَدٌ [sured] göçegen dedikleri kuştur ve نُغَرٌ [nugar] burnu kırmızı olan serçedir.