(a. i. c. : lügat) : 1) kelime, söz. 2) her milletin konuştuğu dil ve bu dilin her kelimesi. 3) lügat kitabı (sözlük) : ilm-i lügat : lügatçilik (sözlükçülük) : fr. lexieologie. Ehl-i lügat : lügatçilikten anlayan, lûgatçi (sözlükçü) : lügat sahibi.

is. ar. cm: lûgât. [aslı: لغوة lağve. — terkîbât-ı Arabiyye’de: lügat ve luga.] 1. Lisân. Bir kavim ve ümmetin söylediği lisân: lûgât-ı Arap, lugat-ı Fars. 2. Bir lisânı terkîb eden kelimelerin beheri, kelime, söz: lugat-ı garîbe, lugat-ı me’nûse; manasını anlamadığım bir lugat (kelime, söz) işittim; kendisi çok lugat bilir. 3. Bir lisânın kelimeleriyle manaları ve asıl ve iştikâkları ilmi. fr. lexicologie: ilm-i lugatta yed-i tûlâ sâhibidir, ulemâ-i lugat. 4. Bir lisânın kelimelerini bir tertîb-i mahsûsda hâvî olup, manalarını beyân eden kitap, ilm-i lugatta yazılmış mürettep kitap, kâmûs: lugat-ı Arabiyye, lugat-ı Fârisiyye, Arabîden Türkçe’ye lugat kitabı. 5. Istılâh mukâbili, lisân-ı fennî ve edebînin gayri olan lisân-ı âdî: bu kelime lugatta şu ve ıstılâh-ı fukahâda bu manaya gelir.

لُغَاطٌ [Lugât] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Bir dağ ve bir su adıdır.

s. (pl. لغات) 1. A tongue, language, dialect, idiom. 2. A word, term.