(“ga” uzun okunur, a. i. lûgat’in c.) : 1) lügatler, kelimeler, sözler. 2) lügat kitapları, sözlükler.

is. ar. cm: lûgât. [aslı: لغوة lağve. — terkîbât-ı Arabiyye’de: lügat ve luga.] 1. Lisân. Bir kavim ve ümmetin söylediği lisân: lûgât-ı Arap, lugat-ı Fars. 2. Bir lisânı terkîb eden kelimelerin beheri, kelime, söz: lugat-ı garîbe, lugat-ı me’nûse; manasını anlamadığım bir lugat (kelime, söz) işittim; kendisi çok lugat bilir. 3. Bir lisânın kelimeleriyle manaları ve asıl ve iştikâkları ilmi. fr. lexicologie: ilm-i lugatta yed-i tûlâ sâhibidir, ulemâ-i lugat. 4. Bir lisânın kelimelerini bir tertîb-i mahsûsda hâvî olup, manalarını beyân eden kitap, ilm-i lugatta yazılmış mürettep kitap, kâmûs: lugat-ı Arabiyye, lugat-ı Fârisiyye, Arabîden Türkçe’ye lugat kitabı. 5. Istılâh mukâbili, lisân-ı fennî ve edebînin gayri olan lisân-ı âdî: bu kelime lugatta şu ve ıstılâh-ı fukahâda bu manaya gelir.

لُغَاطٌ [Lugât] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Bir dağ ve bir su adıdır.

s. pl. of لغت, q. v.

اَللُّغَاتُ [el-lugât] (lâm’ın zammı ile) Kezâlik cem’i. Ve ‘Arab tâ’ifesinin ba’zı سَمِعْتُ لُغَاتَهُمْ dahi derler tâ’nın fethiyle, tâ’-i cem’i hâ üzere vakf olunan tâ’ya teşbîh etmekle.