(a. i.) : 1) hoşluk, güzellik. 2) iyi muamele; iyilik.

iz. ar. cm: eltâf. 1. İyilik ve yumuşaklıkla muâmele, mülâyemet, nevâziş, rıfk: lutf ile muâmele etti; lutf yüzünden, lutf niyetiyle. 2. Kerem, ihsân, iyilik: çok lutfunu gördüm. Lutf ve kereminin; eltâf ve inâyâtının pâyânı yoktur. 3. Müsâade: lutf buyurun.

اَللَّطَفُ [el-letaf] (fethateynle) İsmdir, ihsân ma’nâsınadır. Ve azca ta’âma ve sâ’ir nesneye ıtlâk olunur; yukâlu: جَاءَ بِلَطَفٍ مِنَ الطَّعَامِ وَغَيْرِهِ أَيْ بِيَسِيرٍ

اَللُّطْفُ [el-lutf] (lâm’ın zammıyla) Rıfk ve nüvâziş ve mülâyemet üzere mu’âmele eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: لَطَفَ بِهِ وَلَهُ لُطْفًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا رَفَقَ بِهِ Ve Hak celle ve 'alâ tarafından 'ibâdına lutf-ı rıfk ve sühûletle murâdını kendisine îsâl eylemekten 'ibârettir; yukâlu: لَطَفَ اللهُ لَكَ أَيْ أَوْصَلَ إِلَيْكَ مُرَادَكَ بِلُطْفٍ Ya’nî “Hak ta’âlâ sana murâdını rıfk ve sühûlet vechiyle îsâl eyleye ki murâdına ta’ab ve meşakkatsiz nâ’il olasın” demektir. Ve لُطْفٌ [lutf] Taraf-ı rabbânîden tevfîk ile de tefsîr olunur ki kulun işini râst getirmekten 'ibârettir; yukâlu: حَصَلَ بِلُطْفِهِ تَعَالَى أَيْ بِتَوْفِيقِهِ Ve لُطْفٌ [lutf] Bir nesne pek yakın olmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَطَفَ الشَّيْءُ إِذَا دَنَا Ve لُطْفٌ [lutf] ve لَطَافَةٌ [letâfet] (كَرَامَةٌ [kerâmet] vezninde) Ufak ve küçük olmak ma’nâsınadır ki dahâmet mukâbilidir; yukâlu: لَطُفَ الشَّيْءُ لُطْفًا وَلَطَافَةً مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ إِذَا صَغُرَ وَدَقَّ

vn. & s. (pl. الطاف) 1. A being kind, treating or acting with kindness; kindness, goodness. 2. A treating with favor; grace.

اَللَّطَفُ [el-letaf] (fethateynle) İsmdir, ihsân ma’nâsına.