اَللَّطَعُ [el-leta’] (fethateynle) Dudağın iç yüzünde olan beyâza denir; ekserî zencîlerin dudaklarında ‘ârız olur; yukâlu: بِهِ لَطَعٌ وَهُوَ الْبَيَاضُ فِي بَاطِنِ الشَّفَةِ Ba’zılar لَطَعٌ [leta’] dudakların yufkacalığına ve ba’zılar dişler dökülüp yerlerinde kökleri kalmağa denir dediler. Ve لَطَعٌ [leta’] Fercin eti azca olmakla hîreliğine ve çelimsizliğine denir; yukâlu: فِي فَرْجِهَا لَطَعٌ أَيْ قِلَّةُ لَحْمٍ

اَللَّطْعُ [el-lat’] (lâm’ın fethi ve tâ’nın sükûnuyla) Yalamak, لَحْسٌ [lahs] ma’nâsına. Ve لَطْعٌ [lat’] Kezâlik bir kimsenin ardına ayağıyla vurmak. Ve bu ma’nâların ikisinde dahi لَطِعْتُهُ أَلْطَعُهُ لَطْعًا dersin bâb-ı râbi’den.