(a. i.) : 1) lâzım olma, gereklik. 2) bir işe yarama. 3) sayma.

iz. ar. 1. Lâzım olma, işe yarama: bu kâğıdın bana lüzûmu yoktur = benim işime yaramaz. Bu eşyayı taşımak için üç arabaya lüzûm vardır. 2. Hâcet, ihtiyaç, iktizâ: cühelâ ilmin lüzûmunu anlayamaz; dünyada yaşamak için akçenin lüzûmu derkârdır. 3. Riâyet etme, iltizâm: لزوم مالايلزم lüzûm-ı mâ-lâ-yelzem = iktizâsız bir şeyin iltizâm olunması, beyhûde yere fazla bir şeye riâyet etme.

اَللَّزْمُ [el-lezm] (lâm’ın fethi ve zây-ı mu’cemenin sükûnuyla) ve اَللُّزُومُ [el-luzûm] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) ve اَللَّزَامُ [el-lezâm] ve اَللَّزَامَةُ [el-lezâmet] (lâm’ların fethiyle) ve اَللُّزْمَةُ [el-luzmet] ve اَللُّزْمَانُ [el-luzmân] (lâm’ların zammıyla) Bir şey’ bir nesneden aslâ münfekk olmayıp onunla sâbit ve dâ’im olmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَزِمَهُ لَزْمًا وَلُزُومًا وَلَزَامًا وَلَزَامَةً وَلُزْمَةً وَلُزْمَانًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا ثَبَتَ وَدَامَ مَعَهُ

a. Inseparable; persistent.

s. A weak archery bow with which novices practice.

اَللُّزُومُ [el-luzûm] (zammeteynle) Bir nesneye ulaşmak; yukâlu: لَزِمْتُ الشَّيْءَ أَلْزِمُهُ لُزُومًا وَلَزِمْتُ بِهِ أَيْضًا