iz. ar. cm: elhân. 1. Güzel ve kâideli ses, ezgi, ırlama, nağme, âhenk: tuyûrun (kuşların) elhân-ı latîfesi. 2. Bir memlekete veya bir adama mahsus kötü ve kâidesiz telaffuz, fr. accent. 3. Kıraatta sehv ü hatâ, kâideye mugâyir kırâat: sesi güzel ise de lahnı çoktur.

اَللَّخْنُ [el-lahn] (lâm’ın fethi ve hâ-yı mu’cemenin sükûnuyla) Sünnet olmamış çocuğun sünnet derisinin iç yüzünde olan beyâza denir; kezâlik hımâr kısmının zekerinde olan baras gibi sakarlığa denir.

اَللَّخَنُ [el-lehan] (fethateynle) Bir nesne bed kokmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَخِنَ السِّقَاءُ لَخَنًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا أَنْتَنَ Ve cevz fâsid olmak ma’nâsınadır; yukâlu: لَخِنَتِ الْجَوْزَةُ إِذَا فَسَدَتْ Ve fercinin ve koltuk içlerinin bed kokusuna denir. Ve çirkîn söz söylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: لَخِنَ الرَّجُلُ إِذَا تَكَلَّمَ بِقَبِيحٍ وَيُقَالُ مَا هَذَا اللَّخَنُ بِفِيكَ الطَّيِّبِ أَيْ قُبْحُ الْكَلَامِ

s. pl. (الحان لحون،) 1. A note, tone of voice or music. 2. A dialect, idiom. 3. The tenor of a discourse.

vn. & s. 1. A mispronouncing, a verbal mistake, error. 2. A speaking in a conventional slang. 3. A swerving, inclining. 4. An understanding what is said.

اَللَّحْنُ [el-lahn] (lâm’ın fethi ve hâ’-i mühmelenin sükûnuyla) İ’râbda hatâ kılmak. Ve لَحْنٌ [lahn] Hüsn-i savtla âvâze kılmağa dahi derler; yukâlu: لَحَنَ فِي قِرَاءَتِهِ مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا طَرَّبَ فِيهَا وَغَرَّدَ Ve تَغْرِيدٌ [tagrîd] nagme kılmağa derler.