(f. i.) : ev. (bkz. : hâne, mesken).

iz. ar. Çalışma, sa’y, emek, çabalama, zahmetli iş: kedd-i yemîn = el emeği: kedd-i yemîniyle geçiniyor.

اَلْكَدُّ [el-kedd] (kâf’ın fethi ve dâl’ın teşdîdiyle) Bir işte renc ve şiddet çekmek ma’nâsınadır ki lâzımdır; yukâlu: كَدَّ الرَّجُلُ فِي الْعَمَلِ كَدًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا تَعِبَ وَوَقَعَ فِي الشِّدَّةِ ve minhu yukâlu: حَصَلَ بِجَدِّكَ لاَ بِكَدِّكَ Ya’nî “Bu husûs senin müsâ’ade-i bahtınla hâsıl oldu, yoksa emek çekip sa’y ve zahmetinle değildir.” Ve كَدٌّ [kedd] Bir kimseden bir nesne talebinde ilhâh ve ibrâm eylemek ma’nâsınadır ki vech-i âtî üzere ma’nâ-yı müte’addîden me’hûzdur; yukâlu: كَدَّ فِي الطَّلَبِ إِذَا أَلَحَّ Ve parmakla işâret eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: كَدَّ الرَّجُلُ إِذَا أَشَارَ بِالْإِصْبَعِ Ve saç taramak ma’nâsınadır; yukâlu: كَدَّ رَأْسَهُ إِذَا مَشَطَهُ Ve كَدٌّ [kedd] İsm olur, içinde nesne dövülen şey’e denir, havan ve dibek gibi. Ve كَدٌّ [kedd] Kezâlik masdar olur, bir kimseden كَدٌّ [kedd] taleb eylemek ya’nî onu renc ve ta’aba uğratmak ve bir husûsta zahmet çektirmek ma’nâsına; yukâlu: كَدَّ فُلاَنًا إِذَا طَلَبَ مِنْهُ الْكَدَّ Pes bu ma’nâda müte’addî olur, niteki ümmehât-ı sâ’irede وَكَدَّهُ أَتْعَبَهُ لاَزِمٌ وَمُتَعَدٍّ 'ibâretiyle musarrahtır. Ve كَدٌّ [kedd] Bir nesneyi el ile çekip koparmak ma’nâsınadır, câmid olsun, sâ’il olsun; yukâlu: كَدَّ الشَّيْءَ إِذَا نَزَعَهُ بِيَدِهِ يَكُونُ فِي الْجَامِدِ وَالسَّائِلِ

vn. & s. An exerting one’s self in manual labor; diligent labor.

اَلْكَدُّ [el-kedd] (kâf’ın fethi dâl’ın teşdîdiyle) Bir işte zahmet çekmek. Ve kesbe dürüşmek; yukâlu: كَدَدْتُ الشَّيْءُ مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا أَتْعَبْتَهُ Ve parmak ile işâret etmeğe de derler, nitekim sâ’il olanlar vakt-i su’âlde işâret ederler. Ve كَدٌّ [kedd] Şol nesneye derler ki içinde nesne döğerler, hâven gibi meselâ.