(a. s. c. : kibar, küberâ) : 1) büyük, ulu. (bkz. : azîm, cesîm). 2) yaşça büyük, yaslı. 3) çocukluktan çıkmış genç. [müen. “kebîre”]

sıf. ar. s: kebîre. cm: kibâr, kübrâ. 1. Büyük, ulu, koca: cebel-i kebîr; dâire-i kebîre. [maddiyyâtta “azîm” ve “cesîm” daha müsta’meldir.] 2. Yaşlı, müsinn, büyük: veled-i kebîri = büyük oğlu; şeyh-i kebîr = yaşlı ihtiyar. 3. Sinn-i rüşte vâsıl olmuş, sabâvetten kurtulmuş: bir kebîr oğlu ve iki kebîre kızıyla diğer bir sağîr oğlu vardır. ≡ cm: küberâ = büyük adamlar, mesânid-i âliyede bulunan devlet ricâli = küberâ konakları. = cm. kibâr = asîl ve şerîf adamlar: kibâr meclisi; kibâr kıyâfeti. ba: كبار kibâr.

اَلْكَبِيرُ [el-kebîr] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) ve اَلْكُبَّارُ [el-kubbâr] (رُمَّانٌ [rummân] vezninde) ve اَلْكُبَارُ [el-kubâr] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Vasflardır, büyük ve ulu olan şey’e denir. كَبِيرٌ [kebîr]in cem’i كِبَارٌ [kibâr] gelir kâf’ın kesriyle ve كُبَّارٌ [kubbâr]ın cem’i كُبَّارُونَ [kubbârûn] gelir; kezâlik كَبِيرٌ [kebîr]in cem’i مَكْبُورَاءُ [mekbûrâ’] gelir, مَشْيُوخَاءُ [meşyûhâ’] gibi. Mü’ennesinde كَبِيرَةٌ [kebîret] ve كُبَّارَةٌ [kubbâret] denir. Ve كَبِيرٌ [kebîr] Yaşlı sâl-horde adama denir; yukâlu: فُلاَنٌ كَبِيرٌ أَيْ أَسَنُّ

a. (fem. كبیرە, pl. كبرا كبار،) 1. Great, Iarge. 2. Grand. 3. All-Great (God). 4. Adult, grown up. 5. Old. 6. Older; oldest.