i. 1. İnsan ve hayvanda işitmeye mahsus olan iki uzuv ki başın iki tarafında bulunur, üzn, gûş: insan kulağı, at kulağı. 2. İşitme, sem’, sâmi’a: kulağı ağır; kulak vermek. 3. Dinleme, dikkat. 4. Bir şeye bir ucundan merbût parça, bir şeyin bahâsını veya isim, vezin vesâir ahvâlini mübeyyin olarak merbûtu bulunan kâğıt veya bez ve meşin parçası veya bir mektup ve telgrafnâme vesâireye mürselün-ileyh tarafından imzâ ve iâde olunmak üzere merbût ilmühaber kâğıdı: bu vazoların kulağı düşmüş; kıymeti kulağında yazılıdır; götürdüğünüz tezkirenin kulağını imza ettirdiniz mi? 5. İçi kıyma vesâire ile dolmuş yassı hamur parçası: kulak çorbası. 6. Yatağan (kasatura) ve bıçak gibi âlât-ı cârihanın kabzasının başındaki çatal çıkıntı: sivri, yassı kulaklı bıçak. || kulak çınlamak, kulağı çınlasın. ba: چينلامق çınlamak.