fl. 1. Yaşlığı ve ıslaklığı zâil olup kuru ve yâbis olmak: çamur kurudu; çamaşır daha kurumadı. 2. Nebât kökten nem çekmeyerek hayât-ı nebâtîsi zâil olmakla rutûbeti kalmayıp yâbis (kuru) olmak: bu çınar kurudu; bu sene kuraklıktan çok ağaçlar kurudu; ağacın köküne kurt girince kurur. 3. Arıklanmak, zayıf ve lâgar olmak: iyi beslenmemekten bîçâre kurumuş. 4. A’zâ-yı bedenden biri felce uğrayıp hareketten kalmak: eli ayağı kurudu. [bu mana ile bedduâ ve inkisâr makâmında da kullanılır:] elin, ayağın dilin kurusun!

v. i. aor. قورور kurur, 1. To dry, become dry. 2. To dry up. 3. For a plant to die. 4. To become thin, meager; for a limb to become palsied.

v. t. See قوریمق.