اَلْقَنْدُ [el-kand] (kâf’ın fethi ve nûn’un sükûnuyla) ve اَلْقَنْدَةُ [el-kandet] (hâ ile) ve اَلْقِنْدِيدُ [el-kindîd] (صِنْدِيدٌ [sindîd] vezninde) Şeker kamışının 'usâresinden müncemid olan 'asele ya’nî şıraya denir. Murâd kemâliyle ıslâh olunmamışşeker olacaktır. Ve قَنْدٌ [kand] lafzı mu’arrebdir, ya’nî kend-i Fârisî mu’arrebidir. Asl şekerin envâ’ı bundan ma’mûl olur, şekere nisbet kand, sâfî yağa nisbet kere yağı menzilesindedir Ve hâ ile قَنْدَةٌ [kandet] ahasstır ve قِنْدِيدٌ [kindîd] sonradan mutasarrıftır. Ve قِنْدِيدٌ [kindîd] Yemen za’ferânı dedikleri dârûya denir, وَرْسٌ [vers] gibi. Ve bâdeye denir, خَمْرٌ [hamr] gib. 'Alâ-kavlin şol üzüm şırasıne denir ki içine tîbe müte’allik ba’zı nesneler koyup karıştırılmış ola; tekûlu: سَقَانَا قِنْدِيدًا أَيْ خَمْرًا أَوْ هُوَ عَصِيرٌ تُجْعَلُ فِيهِ أَفْوَاهٌ ثُمَّ يُفْتَقُ Ve قِنْدِيدٌ [kindîd] ‘Anbere ve kâfûra ve miske denir. Ve bir nev’ tîbe denir ki za’ferânla ma’mûl olur, ya’nî rüknü za’ferândır. Ve قِنْدِيدٌ [kindîd] Bir adamın kendi hâl ve şânına denir, gerek nîk ve gerek bed olsun. Cem’i قَنَادِيدُ [kanâdîd] gelir ve minhu yukâlu: جَاءَ بِالْأَمْرِ عَلَى قَنَادِيدِهِ أَيْ عَلَى وَجْهِهِ