اَلْكِفَّةُ [el-kiffet] (kâf’ın kesriyle) Terazi ve gözüne denir. Ve kâf’ın fethiyle de câ’izdir. Ve كِفَّةُ الصَّائِدِ [kiffetu’s-sâ’id] Değirmi avcı ağına denir, kâf’ın zammıyla da lügattır. Ve كِفَّةُ الدُّفِّ [kiffetu’d-duff] Dâ’irenin kasnağına ıtlâk olunur. Ve her değirmi ve müstedîr olan şey’e كِفَّةٌ [kiffet] ıtlâk olunur. Ve yağmur suyu irkilen değirmi çukura denir ki dağlarda ve kayalarda olur. Ve كِفَّةُ اللِّثَةِ [kiffetu’l-liset] Diş dibinde münhadir olan değirmice ete denir; kâf’ın zammıyla da lügattır. Cem’i كِفَفٌ [kifef]tir, عِنَبٌ ['ineb] vezninde ve كِفَافٌ [kifâf] gelir kâf’ın kesriyle.

اَلْكُفَّةُ [el-kuffet] (kâf’ın zammıyla) Gömlek ve kaftan makûlesi libâsın çevre eteğine ve kıvrıntısına denir ki kıvırıp dikerler, pervâze ma’nâsınadır. ‘Alâ-kavlin her uzanan şey’e كُفَّةٌ [kuffet] denir, hâşiye-i sevb ve hâşiye-i reml gibi. Ve bir nesnenin ucuna ve kıyısına ıtlâk olunur, zîrâ her nesne ki ucuna müntehî ola, elbette ziyâdeden men’ eylemiş gibi olur. Ve كُفَّةُ الثَّوْبِ [kuffetu’s-sevb] bezin yukarı ucuna denir ki saçaksız ucudur. Ve her nesnenin hâşiye ve pervâzına ve kenârına ıtlâk olunur. Cem’i كُفَفٌ [kufef] gelir, صُرَدٌ [surad] vezninde ve كِفَافٌ [kifâf] gelir, جِبَالٌ [cibâl] vezninde. Ve كُفَّةُ الشَّجَرِ [kuffetu’ş-şecer] Ağacın dibinden nihâyet bulduğu yere denir ki oradan kesilip tükenir. Ve كُفَّةُ النَّاسِ [kuffetu’n-nâs] Kesret ve sevâd ve cemâ’attan ‘ibârettir yâhûd sana mekân cihetiyle akreb olanlara ıtlâk olunur. Ve كُفَّةُ الْغَيْمِ [kuffetu’l-gaym] Yağmurlu sehâbın saçak gibi salınan uçlarına denir. Ve كُفَّةٌ [kuffet] Şol taşa denir ki çevresine tezek ve çamur makûlesi çevirip ocak tarzında yapıp onda bedevîler keş tabh ederler. Ve كُفَّةُ اللَّيْلِ [kuffetu’l-leyl] Gece ve gündüzün mülâkî oldukları cüz’-i zamândan ‘ibarettir, gerek garb ve gerek şark cihetlerinden olsun. Ve كُفَّةٌ [kuffet] Âhû sayd edecek tuzağa denir. Ve كُفَّةُ الدِّرْعِ [kuffetu’d-dir’] Zırhın eteğinden 'ibârettir. Ve كُفَّةُ الرَّمْلِ [kuffetu’r-reml] Kumluğun değirmice uzanan yerine denir.

اَلْقُفَّةُ [el-kuffet] (kâf’ın zammı ile) Kezâlik yüksek olan yer.

اَلْقِفَافُ [el-kifâf] (kâf’ın kesriyle) Cem’i, yüksek yerler ma’nâsına. Ve minhu kavluhum: كَبِرَ فُلَانٌ حَتَّى صَارَ كَأَنَّهُ قُفَّةٌ Asma’î eyitti: قُفَّةٌ [kuffet] kurumuş çürümüş ağaca derler. Ve قُفَّةٌ [kuffet] Kuru kabağa dahi derler. Ve gâh olur hurmâ yaprağından zikr olunan kabak hey’etinde işleyip nisâ’ tâ’ifesi içine penbe kodukları nesneye dahi derler.