(a. i.) : 1) eksiklik. 2) ayıp; sakatlık; özür, yersiz hareket. 3) suç, kabahat, (bkz. : ihmâl, tekâsül). 4) ihmal, tedbirsizlik. 5) bir hesabın üstü, artanı; artan kısım, üst. 6) (kasr’ın c.) : köşkler.

iz. ar. 1. Eksiklik, noksan: ben çalışmada kusur etmedim, kusur bırakmadım. 2. Ayıp, özür, sakatlık: bu atın, binanın bir kusuru olmasaydı sâhibi elinden çıkarmazdı. 3. Suç, kabahat, taksîrât: benim kusurum nedir? Bir kusur mu ettim? 4. İhmâl, müsâmaha, tekâsül, adem-i takayyüd, tedbirsizlik: insan vazifesinde kusur etmemeli; itirâf-ı kusûr etmek. 5. Artan kısım, fazla bakiyye: şu kadarını bana gönderin kusuru sizin olsun. 6. Satın alınan şeyin kıymetinden fazla olarak verilen sikkeden geri alınması lâzım gelen akçe: liranın kusurunu vermediniz; bir mecidiye verdim kusurunu bekliyorum; dilenciden kusur istemek kadar soğuk şey olamaz.

iz. ar. cm. fd: kasr. ba: قصر kasr.

s. pl. of قصر Castles; palaces.

vn. & s. 1. A failing to do one’s duty; remissness, neglect; hence, 2. T. A fault, offence. 3. A being unable; inability. 4. A being deficient; deficiency. 5. A being defective, imperfect; imperfection. 6. T. A remaining over and above; a remainder.

اَلْقُصُورُ [el-kusûr] (zammeteynle) Cem’i, sarâylar ma’nâsına. Ve قَصْرُ الظَّلَامِ [kasru’z-zalâm] Gecenin gündüze ihtilâtına derler ki akşam erişmeden 'ibârettir. Ve قُصُورٌ [kusûr] Bir nesneden 'âciz olmağa da derler; tekûlu: قَصَرْتُ عَنِ الشَّيْءِ قُصُورًا إِذَا عَجَزْتَ عَنْهُ وَلَمْ تَبْلُغْهُ Ve ok nişândan beri kalmağa da derler; yukâlu: قَصَرَ السَّهْمُ عَنِ الْهَدَفِ Ve هَدَفٌ [hedef] fethateynle ve fâ’yla nişân ki ok atmak için dikerler.