اَلْقَصَفُ [el-kasaf] (fethateynle) Bir nesne gevşek ve süst ve za’îf olmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَصِفَ الْعُودُ قَصَفًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا صَارَ خَوَّارًا Ve nebât pek boylanmakla uzunluğundan eğilip bükülmek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصِفَ النَّبْتُ إِذَا طَالَ حَتَّى انْحَنَى مِنْ طُولِهِ Ve mızrak arkuru yarılmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَصِفَ الرُّمْحُ إِذَا انْشَقَّ عَرْضًا Ve dişin yarısı kırılmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَصِفَ نَابُهُ إِذَا انْكَسَرَ نِصْفُهُ Ve ağaç makûlesi nesne ayrılmamak vech üzere kırılmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَصِفَتِ الْقَنَاةُ إِذَا انْكَسَرَتْ وَلَمْ تَبِنْ

اَلْقَشْفُ [el-kaşf] (kâf’ın fethi ve şîn’in sükûnuyla ve fethateynle) Vasf-ı merkûm üzere olan adama denir.

اَلْقَشِفُ [el-kaşif] (كَتِفٌ [ketif] vezninde) Şol adama denir ki çehresini güneş yâhûd fakr u fâka tagyîr eylemiş ola; yukâlu: رَجُلٌ قَشِفٌ إِذَا لَوَّحَتْهُ الشَّمْسُ أَوِ الْفَقْرُ فَتَغَيَّرَ

a. Soft and weak, with no resistance.

اَلْقَصَفُ [el-kasaf] (fethateynle) Za’îf olmak; yukâlu: قَصِفَ الْعُودُ يَقْصَفُ قَصَفًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ Ve قَصَفٌ [kasaf] Deve âvâzına dahi derler, هَدِيرُ بَعِيرٍ ma’nâsına.

اَلْقَصْفُ [el-kasf] (kâf’ın fethi ve sâd’ın sükûnuyla) Ufatmak, kesr ma’nâsına; yukâlu: قَصَفَتِ الرِّيحُ السَّفِينَةَ Ve قَصْفٌ [kasf] Lehv ve la’ibe dahi derler. Ba’zılar bunu kelâm-ı müvelleddir dedi.

اَلْقَصِفُ [el-kasif] (kâf’ın fethi ve sâd’ın kesriyle) Za’îf olan nesne; yukâlu: عُودٌ قَصِفٌ وَرَجُلٌ قَصِفٌ أَيْ خَوَّارٌ Ve خَوَّارٌ [havvâr] hâ-i mu’cemenin fethi ve vâv’ın teşdîdiyle za’îf ma’nâsınadır. Ve قَصِفٌ [kasif] Şecâ’atten tîz münkesir olan kimseye dahi derler.