اَلْقِصْرِيُّ [el-kisriyy] (هِنْدِيٌّ [hindiyy] vezninde) ve اَلْقَصَرُ [el-kasar] (fethateynle) ve اَلْقَصَرَةُ [el-kasaret] (fetehâtla) ve اَلْقِصْرَى [el-kisrâ] (كِسْرَى [kisrâ] vezninde) Bunlar da قُصَارَةٌ [kusâret] gibi galle kalburlandıktan sonra kalburda kalan dâne bakiyyesine 'alâ-kavlin dövüldükten sonra sünbülede kalmakla sonradan çıkan dânelere yâhûd üst kabuğuna denir. Ve قَصَرٌ [kasar] (fethateynle) Kesildikten sonra yerde kalan ağaç köküne ve bakiyyesine denir. Ve insânın ve devenin boyunlarına denir. Ve قَصَرٌ [kasar] Masdar olur, boyna kuruluk 'ârız olmak ma’nâsına ki 'illettir; yukâlu: قَصِرَ الْبَعِيرُ قَصَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا يَبِسَ عُنُقُهُ فَهُوَ قَصِرٌ Ve قَصَرَةٌ [kasaret] (fetehâtla) Pârelenmiş demir parçasına denir. Ve tahta ve kereste pâresine denir. Ve kesel ve tüvânâ ma’nâsınadır; yukâlu: مَا هَذِهِ الْقَصَرَةُ أَيِ الْكَسَلُ Ve boyun köküne denir. Cem’i أَقْصَارٌ [aksâr] gelir.