(a. i.) : 1) niyet, kurma. 2) bile bile yapma. 3) bir işe bilerek, istiyerek girişme. 4) dövme, öldürme, yaralama gibi işlere kalkışma. An kasttın : bile bile, istiye istiye. Sû-i kasd : [habersiz olarak] öldürmeye kalkışma. 5) saldırma [birine]

iz. ar. 1. Kurma, niyet, tertip, tasavvur: birtakım kitaplar almak kasdıyla sahaflara gittim; katl kasdıyla teşhîr-i silâh etti. 2. İsteyerek ve bi’l-iltizâm bir işe teşebbüs etme, rastgele ve zuhûrâta tâbi olmayıp bi’l-iltizâm icrâ olunan işin hâl ve sûreti: bu cinâyette kasd yoktur. [kast ile amd arasında kânûn-ı cezâca umûm ve husûs vardır. Her amdde kasd var ise de, her kasdda amd olamaz.] 3. Sû-i niyet, biri aleyhinde olan teşebbüs, garaz: onun bana kasdı vardır. 4. Katil, cerh ve ızrâra teşebbüs: canıma kasd etti.

اَلْقَصَدُ [el-kasad] (fethateynle) عَوْسَجٌ [‘avsec] ismidir ki mûsâ ağacı ve sincan dikeni dedikleri şecerdir. Ve قَصَدُ الْعَوْسَجِ وَالْأَرْطَى وَالطَّلْحِ bu makûle ağaçların ter ü tâze yumuşak dallarına ıtlâk olunur. Ve قَصَدٌ [kasad] Açlığa denir, جُوعٌ [cû’] ma’nâsına. Ve mugaylân gibi dikenli iri meşe ağaçlarının güz mevsiminde çiçeklerinin tomurcuklanmasına, 'alâ-kavlin her dikenli ağacın ibtidâ nâbit olduğu hînde nebâtının zuhûr eylemesine denir.

اَلْكَاسِدُ [el-kâsid] ve اَلْكَسِيدُ [el-kesîd] Ondan ism-i fâ’illerdir.

اَلْقَصْدُ [el-kasd] (kâf’ın fethi ve sâd’ın sükûnuyla) Bir nesneye teveccüh etmek; tekûlu: قَصَدْتُهُ وَقَصَدْتُ لَهُ وَقَصَدْتُ إِلَيْهِ بِمَعْنًى Ve tarîk ve cânib ma’nâsına da gelir; tekûlu: قَصَدْتُ قَصْدَهُ أَيْ نَحَوْتُ نَحْوَهُ Ya’nî “Onun cânibine ve semtine teveccüh ettim.” Ve ufatmak ma’nâsına gelir; tekûlu: قَصَدْتُ الْعُودَ إِذَا كَسَرْتَهُ Ve إِسْرَافٌ [isrâf]la تَغْتِيرٌ [tagtîr] beyninde olan i’tidâle de derler.

اَلْقِصَدُ [el-kisad] (kâf’ın kesri ve sâd’ın fethiyle) قِصْدَةٌ [kisdet]in cem’i, pâreler ma’nâsına.