اَلْقُِسْطَاسُ [el-kustâs - el-kistâs] (kâf’ın zammı ve kesriyle) Teraziye denir, 'alâ-kavlin sâ’ir mîzânlardan akvem olanına ya’nî keffeteyni besberâber olup pek doğru olanına denir yâhud قُِسْطَاسٌ [kustâs - kistâs] mîzân-ı 'adl olacaktır ki yevm-i kıyâmette kendisiyle vezn-i a’mâl olunacak terazidir. Pes dünyâ terazisine ıtlâkı teşbîh cihetiyle olur. قِسْطٌ [kist] lafzından me’hûz olur; 'inde’l-ba’z lafz-ı mezbûr Rûmiyyeden mu’arrebdir. Ve evvelki kavllere göre ne gûne mîzân olursa olsun ya’nî gerek küçük ve gerek büyük olsun ve gerek altın ve gümüş terazisi ve gerek kabbân olsun; yukâlu: فُلاَنٌ يَقِيسُ بِمِقْيَاسِهِ وَيَزِنُ بِقُسْطَاسِهِ وَهُوَ الْمِيزَانُ أَوْ أَقْوَمُ الْمَوَازِينِ أَوْ هُوَ مِيزَانُ الْعَدْلِ Kâle’ş-şârih ve fî Mufredâti’r-Râgib ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ﴾ اَلْمِيزَانِ وَيُعَبَّرُ بِهِ عَنِ الْعَدَالَةِ كَمَا يُعَبَّرُ بِالْمِيزَانِ عَنْهَا