is. ar. cm: karâin. Muğlak ve mübhem bir şeyin ta’yîniyle anlaşılmasına sebep olan hâl, bir mechulün ma’lûm olmasına âlet olan şey, emâre, ipucu: hırsızın buradan geçmiş olduğuna bazı karîneler vardır; “كورك kürk” lafzı Türkçede birkaç türlü okunup ma’ânî-i muhtelifeye geldiğinden, bunların hangisi maksûd olduğunu karîne ile, mâ-kabl ve mâ-ba’d karâiniyle anlayabiliriz; meydana çıkarılan harâbenin mabet bulunmuş olduğuna bazı karâin vardır lâkin ne zamandan kalma olduğunu gösterir hiçbir karîneye destres olamadık; karîne ile okumak, anlamak.