i. [gömücü manasıyla karmak’dan] toprağın içinde cemaatle ve muhayyir-i ukûl bir usûl ve nizâmla yaşayan ve yazın taneler toplayıp müşterek yuvalarında iddihâr eden (biriktiren) küçücük ve incecik bir siyah böcek, neml, mûr: atlı, ak, kara, kızıl, kanatlı, kum karınca = bu böceğin envâı. || mc. Pek hakîr şahıs; karınca kadrince. Karıncanın hazret-i süleyman’a bir çekirge budu takdîm etmesi edebiyyât-ı atîkada tevâzu’ ve mahviyyetin medâr-ı teşbîhi ittihâz olunur. || kesretten dahi kinâye olur: karınca gibi kaynıyor; karınca yuvası.