اَلْقَصْدُ [el-kasd] (kâf’ın fethi ve sâd’ın sükûnuyla) Yol doğru olmak, istikâmet-i tarîk ma’nâsınadır. Şârih der ki fi’l-asl bu ma’nâda masdardır, ba’dehu vasf olarak isti’mâl olunmuştur; yukâlu: سَبِيلٌ قَصْدٌ أَيْ مُسْتَقِيمٌ Gûyâ ki sâlikin veche-i maksadına kasd eder ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿وَعَلَى اللهِ قَصْدُ السَّبِيلِ﴾ Ve i’timâd eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصَدَ إِلَيْهِ إِذَا اعْتَمَدَ Ve bir nesneye teveccüh ve 'azm ve âhenk eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصَدَهُ وَلَهُ وَإِلَيْهِ قَصْدًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا أَمَّهُ Ve mu’tedilâne hareket eylemek ya’nî bir işte vasat-ı hâle ri’âyet edip ifrâttan mücânebet eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصَدَ فِي الْأَمْرِ ضِدُّ أَفْرَطَ أَيْ لَمْ يَتَجَاوَزْ فِيهِ الْحَدَّ وَرَضِيَ بِالتَّوَسُّطِ Ve şâ’ir kasâ’id-i manzûme nazmında ebyâtı birbirine muvâsaletle itâle eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصَدَ الشَّاعِرُ إِذَا وَاصَلَ عَمَلَ الْقَصَائِدِ Ve قَصْدٌ [kasd] Vasf olur, ne tenû-mend ve ne incerek olan mu’tedil vücûdlu kişiye denir; yukâlu: رَجُلٌ قَصْدٌ أَيْ لَيْسَ بِجَسِيمٍ وَلاَ بِضَئِيلٍ Ve bir şey’i kırmak ma’nâsınadır, ne gûne olursa olsun; 'alâ-kavlin yarısından kırmağa mahsûstur; yukâlu: قَصَدَ الشَّيْءَ إِذَا كَسَرَهُ بِأَيِّ وَجْهٍ كَانَ أَوْ بِالنِّصْفِ Ve 'adl ve dâd eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصَدَ الرَّجُلُ إِذَا عَدَلَ Ve bir kimseye bir mâdde zımnında zor ve cebr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: قَصَدَ فُلاَنًا عَلَى الْأَمِرِ إِذَا قَسَرَهُŞârih sâ’ir nüshaları tahti’e eylemiştir.

اَلْقَثَدُ [el-kased] (kâf’ın ve sâ-yı müsellesenin fethiyle) قِثَّاءٌ [kissâ’]ya ya’nî 'acûra şebîh bir sebze adıdır, 'alâ-kavlin ‘acûrdan bir nev’ yâhûd hıyâra denir. Müfredi قَثَدَةٌ [kasedet]tir hâ’yla.