(a. i. c. : akbiye) : üste giyilen elbise, cübbe, kaftan.

iz. ar. Üstlük, libâs, cübbe, kaftan.

اَلْقَبَاءُ [el-kabâ’] (سَمَاءٌ [semâ’] vezninde) Kaftan ve kapama ta’bîr olunan libâsa denir; قُبْوَةٌ [kubvet] mâddesindendir; cem’i أَقْبِيَةٌ [akbiyet]tir.

اَلْكِبَاءُ [el-kibâ’] (كِسَاءٌ [kisâ’] vezninde) 'Ûd ağacına denir ki tebhîr olunur yâhûd ondan bir nev’dir; cem’i كُبَى [kubâ] gelir, مُدَى [mudâ] vezninde.

اَلْقُبَاعُ [el-kubâ’] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Ahmak adama denir; yukâlu: هُوَ قُبَاعٌ أَيْ أَحْمَقُ Ve bir nev’ büyük kîleye denir. Ve قُبَاعٌ [kubâ’] Vâlî-i Basra olan hâris b. ‘Abdullâh nâm kimsenin lakabıdır, zîrâ ibtidâ Basra halkına mikyâl-i merkûmu ittihâz eden mezbûrdur, ‘alâ-kavlin vâlî olduğu esnâda ehl-i Basra merkûm huzûruna bir büyük kîle getirdiklerinde “إِنَّ مِكْيَالَكُمْ هَذَا لَقُبَاعٌ” demekle mülakkab oldu. Ve kubâ’ b. dabbe ricâl-i Câhiliyye’dendir; be-gâyet ahmak idi, hattâ hamâkatte darb-ı meseldir. Ve قُبَاعٌ [kubâ’] Büyük fercli 'avrete ıtlâk olunur ki kirpi gibi zekerleri içine cezb ettiği için; yukâlu: هِيَ قُبَاعٌ أَيْ وَاسِعَةٌ Ve kirpiye denir.

اَلْقَبَاءُ [el-kabâ’] (kâf’ın fethi ve elifin meddiyle) Şol kaftandır ki önü açık ola.

قُبَاءُ [kubâ’] (kâf’ın zammı ve elifin meddiyle) hicâz’da bir mevzi’in ismidir; gâh tezkîr ve gâh te’nîs olunur.