sıf. iz. ar. cm: kâri’în, kurrâ’. [kırâ’et’den if.] 1. Okuyan, mütâlaa eden, erbâb-ı mütâlaa: kâri’în-i kirâma hitâben belîğ bir mukaddime yazmış. 2. Kur’ân-ı Kerîm’i ilm-i kırâat usûl ve kâidesince ve tecvitle okumayı bilen adam: meşâhîr-i kurrâdan bir zât. [birinci manada birinci, ve ikinci manada ikinci cem’i kullanılır]

اَلْقَارِئُ [el-kâri’] (râ’nın kesriyle) Okuyucu ma’nâsınadır; cem’i اَلْقَرَأَةُ [el-kare’et] gelir, kâf’ın ve râ’nın ve hemze’nin fethleriyle, كَافِرٌ [kâfir]le كَفَرَةٌ [keferet] gibi.